Yalnızken anlaşılırmış evlerin perdeleri
Kim çekerdi bunları gelir de geçerken yükü 
Şarkın Türk'üne ayrılmış sakin huzurlu yeri 
Taşır bazen pösteki saklayan elden bir öykü 
Tırpan biçmekten uzak fakat değil modernize

Peksimet gördüğünde mutludurlar ihtiyarlar 
Solmayı çabuk anlayalım diyeyse bir çiçek 
Gözlerimin donmadan durmuş ırmağına uğrar 
Yakındım neler geçerken yakın neler geçecek 
Bakınsan göreceksin tutuş köprüde bir nebze

Kalakaldıklarımızdan yenik tribün gibi 
Garip gezen aşkının yüzölçümü çıkarılmaz 
Sana ne getirdim kırıp tecrübemden dün gibi 
Dert penceresinde gözler hepsine inanılmaz 
Yanmazken aşka bakan başkaymış kayıt bir dize

Derdim varmış bilmezdim paslı makas iplik iğne 
Yamalanmış bohçamda sır yoldaşlığını bekler 
Göklerden katman katman öğretirler ayrılık ne 
Mecnun'un vel leylisine uğrar geçer leylekler 
Dinlenir gözyaşları hasret kalırken gündüze

Kar vurur en çok da sokak lambası ışığına 
Kış gelir melekler rahmet indirirken görünür 
Gözün dizin aklın keskin feri sönmez mi asla 
İlk yadında meğer kayıp ilanına bürünür 
Mütevazı kirpikler feryadı bastırır gize

© Numan Ermiş